You Are Here: Home » Procedura i koszty » Rejestracja międzynarodowa znaków

Standardowo znak towarowy zgłasza się w powołanym do tego (krajowym bądź regionalnym) urzędzie zajmującym się udzielaniem ochrony dla tego typu prawa z zakresu własności przemysłowej. W ten sposób wnioskujemy przykładowo o udzielenie przez Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej ochrony na dany słowny znak towarowy. Zgłaszamy zatem znak towarowy w celu uzyskania jego ochrony na terytorium Polski.

Wydawałoby się, że w celu zgłoszenia tego samego znaku na terytorium innego państwa musielibyśmy dokonywać jego zgłoszenia ponownie w odpowiednim dla tego państwa urzędzie. Przepisy prawa- Porozumienia Madryckiego o Międzynarodowej Rejestracji Znaków Towarowych z dnia 14 kwietnia 1891 r. (tzw. porozumienie madryckie) oraz Protokołu do tego Porozumienia (tzw. protokół madrycki), których Polska jest stroną umożliwiają nam jednak „rozszerzenie” zgłoszenia danego znaku towarowego zgłoszonego w Urzędzie Patentowym RP poza terytorium Polski. Możliwe jest to na podstawie wskazanych wyżej aktów prawa międzynarodowego oraz utworzeniu Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (World Intellectual Property Organizaction – WIPO), która stanowi poniekąd zaplecze administracyjne całego systemu międzynarodowej rejestracji znaków, tzw. systemu madryckiego.

Przykład: w celu ochrony danego znaku towarowego na terytorium Polski spółka XYZ dokonuje jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP. Ten sam znak spółka chce także zgłosić do ochrony na terytorium Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych.

W wyżej opisanym przykładzie bez systemu madryckiego spółka XYZ musiałaby zgłaszać znak oddzielnie na terenie tych 3 państw. Zgłoszenie znaku towarowego
w Urzędzie Patentowym RP i uczestnictwo Polski w systemie madryckim umożliwia spółce rozszerzenie tego zgłoszenia i objęcie nim także Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych. W tym celu spółka XYZ samodzielnie lub za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika składa w Urzędzie Patentowym RP formularz zgłoszeniowy międzynarodowego znaku towarowego (w tym przypadku formularz MM2, dostępny na stronie www.wipo.int). Oprócz swoich danych (oraz informacji wskazanych w formularzu) spółka wskazuje w nim numer zgłoszenia znaku towarowego zgłoszonego w Urzędzie Patentowym RP, który stanowi podstawę tego zgłoszenia międzynarodowego oraz oczywiście wskazuje Rosję, Ukrainę i Stany Zjednoczone, czyli państwa, w których chce uzyskać ochronę znaku

Dalsza procedura obejmuje formalne badanie złożonego formularza przez Urząd Patentowy RP. Po jego przeprowadzeniu Urząd Patentowy RP przesyła złożony formularz do siedziby WIPO (mieści się ona w Genewie), skąd następnie rozsyłane są notyfikacje do urzędów patentowych i znaków towarowych państw wskazanych w zgłoszeniu (Rosji, Ukrainy i Stanów Zjednoczonych). Urzędy te zgodnie z obowiązującym tam prawem decydują następnie o udzieleniu ochrony na dany znak towarowy.

Ze złożeniem formularza związane są stosowne opłaty urzędowe pobierane zarówno przez Urząd Patentowy RP (wynosi ona 600 zł), jak i opłaty uiszczane bezpośrednio na konto WIPO a związane już ze zgłoszeniem znaku we wskazanych państwach. Na konto WIPO uiszczane są opłaty we frankach szwajcarskich (CHF) a ich suma zależna jest od ilości wskazanych państw oraz występującej w nich opłaty, typu znaku towarowego (czy jest to znak słowny, czy graficzny), ilości wskazanych klas towarów i usług, dla których znak ma być chroniony.

Należ pamiętać, iż „rozszerzenie” zgłoszenia o terytorium danego państwa na podstawie zgłoszenia znaku w Urzędzie Patentowym RP jest możliwe jedynie wtedy, gdy państwo to jest sygnatariuszem protokołu madryckiego. Rosja, Ukraina i Stany Zjednoczone należą do państw, które ratyfikowały protokół madrycki. W sytuacji, gdy dane państwo ratyfikowało jedynie porozumienie madryckie dopiero po rejestracji znaku towarowego w Urzędzie Patentowym RP możliwe będzie jego „rozszerzenie” o ten kraj.

autor: Andrzej Przytuła

KONDRAT Kancelaria Prawno-Patentowa

andrzej.przytula@kondrat.pl